บุคคล 4 กลุ่มที่คุณจำเป็นต้องให้อภัย

 Forgiveness isn't about the past—it's about freeing yourself to fully live in the present.

การให้อภัยไม่ใช่เรื่องของอดีต แต่เป็นการปลดปล่อยตัวเองให้สามารถใช้ชีวิตในปัจจุบันได้อย่างเต็มที่

Four people you need to forgive if you are truly serious about changing your life and learning how to live in the present. 

นี่คือบุคคล 4 กลุ่มที่คุณจำเป็นต้องให้อภัย หากคุณต้องการเปลี่ยนแปลงชีวิตและเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันอย่างแท้จริง

1. The first people you need to forgive are your parents, whether they are still living or have already passed away. Forgive them for every way they may have fallen short while raising you, not because they never made mistakes, but because they were simply human, doing the best they could with what they knew.

กลุ่มแรกที่คุณต้องให้อภัยคือพ่อแม่ ไม่ว่าท่านจะยังมีชีวิตอยู่หรือล่วงลับไปแล้วก็ตาม จงให้อภัยในทุกสิ่งที่ท่านอาจทำได้ไม่ดีพอในระหว่างการเลี้ยงดูคุณ ไม่ใช่เพราะท่านไม่เคยทำผิดพลาด แต่เป็นเพราะท่านก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่พยายามทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถเท่าที่ความรู้ความเข้าใจของท่านจะอำนวย

 2. The second people you need to forgive are those from past relationships or marriages that came to an end. Let go of what no longer belongs to you. It has already given you every lesson it was meant to teach.

คนที่สองที่คุณต้องให้อภัยคือคนจากความสัมพันธ์หรือชีวิตคู่ในอดีตที่จบลงไปแล้ว จงปล่อยวางสิ่งที่ไม่ได้เป็นของคุณอีกต่อไป เพราะเรื่องราวเหล่านั้นได้มอบบทเรียนทุกอย่างที่ควรจะสอนคุณไปหมดสิ้นแล้ว

3. The third person you need to forgive is anyone who has ever caused you pain throughout your life. 

Clinging to resentment will never shield you. It only keeps your heart anchored to yesterday.

คนที่สามที่คุณต้องให้อภัยคือใครก็ตามที่เคยทำให้คุณเจ็บปวดตลอดช่วงชีวิตที่ผ่านมา 

การยึดติดกับความแค้นเคืองไม่เคยช่วยปกป้องคุณได้เลย มันมีแต่จะฉุดรั้งหัวใจของคุณไว้กับวันวานเท่านั้น

Quietly wipe the slate clean. Whenever their name enters your thoughts, gently say to yourself, I forgive you completely, and I sincerely wish you peace.

จงปลดเปลื้องความรู้สึกเหล่านั้นทิ้งไปอย่างเงียบๆ เมื่อใดก็ตามที่ชื่อของพวกเขาแวบเข้ามาในความคิด ให้บอกกับตัวเองเบาๆ ว่า "ฉันให้อภัยคุณอย่างหมดใจ และขอให้คุณพบกับความสงบสุขอย่างแท้จริง"

 .The fourth and most important person you need to forgive is yourself.

คนที่สี่และสำคัญที่สุดที่คุณต้องให้อภัย คือตัวคุณเอง

Forgive yourself for every mistake, every careless decision, every unkind word, and every moment you acted without awareness. Stop dragging those memories into today. They belong to a different chapter of your life.

จงให้อภัยตัวเองสำหรับทุกความผิดพลาด ทุกการตัดสินใจที่ขาดความรอบคอบ ทุกถ้อยคำที่ไม่น่าฟัง และทุกช่วงเวลาที่คุณกระทำสิ่งต่างๆ โดยขาดสติรู้ตัว เลิกนำความทรงจำเหล่านั้นกลับมาฉายซ้ำในปัจจุบันเสียที เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องราวในบทหนึ่งของชีวิตที่ผ่านพ้นไปแล้ว

That chapter is over. This moment is where your life begins again.

บทนั้นจบลงแล้ว และวินาทีนี้คือจุดเริ่มต้นใหม่ของชีวิตคุณ

วิวรณ์ 13-15

 วิวรณ์ 13

สัตว์ร้ายสองตัว

1  และข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายตัวหนึ่งขึ้นมาจากทะเลมันมีสิบเขาและเจ็ดหัว และมีมงกุฎสิบอันอยู่บนเขาเหล่านั้นของมัน และมีชื่อต่างๆ ที่หมิ่นประมาทพระเจ้าจารึกไว้ที่หัวทั้งหลายของมัน

2 สัตว์ร้ายที่ข้าพเจ้าเห็นนั้นเหมือนเสือดาว ตีนของมันเหมือนอย่างตีนหมี และปากของมันเหมือนอย่างปากสิงโต และพญานาคให้ฤทธิ์เดช บัลลังก์ และสิทธิอำนาจยิ่งใหญ่ของมันแก่สัตว์ร้ายนั้น

3หัวหนึ่งของมันเหมือนอย่างถูกฟันปางตาย แต่บาดแผลฉกรรจ์นั้นได้รับการรักษาให้หายแล้ว คนทั้งโลกติดตามสัตว์ร้ายนั้นไปด้วยความอัศจรรย์ใจ

4เขาทั้งหลายบูชาพญานาคเพราะมันให้สิทธิอำนาจแก่สัตว์ร้าย พวกเขาบูชาสัตว์ร้ายนั้น กล่าวว่า “ใครจะเหมือนสัตว์ร้ายนี้? และใครจะสามารถต่อสู้กับมันได้?”

5พระเจ้าทรงอนุญาตให้สัตว์ร้ายนั้นใช้ปากพูดจาใหญ่โตและหมิ่นประมาทพระเจ้า และทรงอนุญาตให้มันใช้สิทธิอำนาจทำการสี่สิบสองเดือน

6มันเปิดปากของมันพูดหมิ่นประมาทพระเจ้า พูดหมิ่นประมาทต่อพระนามของพระองค์ ต่อสถานที่สถิตของพระองค์ และต่อพวกที่อยู่ในสวรรค์

7และทรงอนุญาตให้มันทำสงครามกับบรรดาธรรมิกชนและชนะพวกเขา และประทานให้มันมีสิทธิอำนาจเหนือทุกเผ่า ทุกชนชาติ ทุกภาษา และทุกประชาชาติ

8และคนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลกจะบูชาสัตว์ร้ายนั้น คือคนที่ไม่มีชื่อจดไว้ในหนังสือแห่งชีวิตของพระเมษโปดกผู้ถูกปลงพระชนม์ตั้งแต่แรกสร้างโลก

9ใครมีหูก็ให้ฟังเอาเถิด

10 คนใดที่กำหนดไว้ให้เป็นเชลย คนนั้นก็จะไปเป็นเชลย คนใดที่กำหนดไว้ให้ถูกฆ่าด้วยดาบ คนนั้นก็ต้องถูกฆ่าด้วยดาบ นี่แหละคือความทรหดอดทนและความเชื่อที่ธรรมิกชนทั้งหลายจะต้องมี

11แล้วข้าพเจ้าเห็นสัตว์ร้ายอีกตัวหนึ่งขึ้นมาจากแผ่นดิน มันมีสองเขาเหมือนลูกแกะ และพูดเหมือนอย่างพญานาค

12มันใช้สิทธิอำนาจทั้งหมดของสัตว์ร้ายตัวแรกต่อหน้าสัตว์ร้ายนั้น มันทำให้โลกและคนที่อยู่ในโลกบูชาสัตว์ร้ายตัวที่มีบาดแผลฉกรรจ์ซึ่งได้รับการรักษาแล้ว

13มันทำหมายสำคัญที่ยิ่งใหญ่ถึงขั้นทำให้ไฟตกจากฟ้าลงมายังแผ่นดินโลกต่อหน้าคนทั้งหลาย

14มันล่อลวงคนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลกด้วยหมายสำคัญต่างๆ ที่ทรงอนุญาตให้มันทำต่อหน้าสัตว์ร้ายตัวแรกนั้น และมันสั่งให้คนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลก สร้างรูปจำลองรูปหนึ่งให้กับสัตว์ร้ายตัวที่มีบาดแผลจากดาบแต่ยังมีชีวิตอยู่นั้น

15และทรงอนุญาตให้มันสามารถให้ลมหายใจแก่รูปของสัตว์ร้าย เพื่อให้รูปสัตว์ร้ายนั้นพูดได้ และทำให้พวกที่ไม่ยอมบูชารูปสัตว์ร้ายนั้นถึงแก่ความตาย

16และมันยังบังคับทุกคน ทั้งคนเล็กน้อยและคนใหญ่โต คนมั่งมีและคนยากจน เสรีชนและทาสให้รับเครื่องหมายไว้ที่มือขวาหรือที่หน้าผากของพวกเขา

17เพื่อไม่ให้ใครสามารถซื้อหรือขายได้ ถ้าหากไม่มีเครื่องหมายที่เป็นชื่อของสัตว์ร้าย หรือเป็นตัวเลขของชื่อมัน

18ในเรื่องนี้ต้องใช้สติปัญญาให้ดี ถ้าใครมีความเข้าใจ ก็จงคิดคำนวณเลขของสัตว์ร้ายตัวนั้น เพราะว่าเป็นเลขของคนผู้หนึ่ง เลขของมันคือหกร้อยหกสิบหก

วิวรณ์ 14

เพลงของคน หนึ่งแสนสี่หมื่นสี่พันคน

1แล้วข้าพเจ้าเห็น นี่แน่ะ พระเมษโปดกทรงยืนอยู่บนภูเขาศิโยน และพวกที่อยู่กับพระองค์ซึ่งมีจำนวน 144,000 คนนั้น เป็นผู้ที่มีพระนามของพระองค์และพระนามของพระบิดาของพระองค์เขียนไว้บนหน้าผากของพวกเขา

2และข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากสวรรค์ เหมือนอย่างเสียงน้ำมากหลาย และเหมือนอย่างเสียงฟ้าร้องดังสนั่น และเสียงที่ข้าพเจ้าได้ยินนั้นเหมือนอย่างเสียงที่พวกดีดพิณกำลังเล่นพิณของเขาอยู่

3เขาทั้งหลายร้องเพลงบทใหม่หน้าพระที่นั่ง และต่อหน้าสิ่งมีชีวิตทั้งสี่และพวกผู้อาวุโส ไม่มีใครสามารถเรียนรู้เพลงบทนั้นนอกจากคน 144,000 คน ที่ได้รับการไถ่แล้วจากแผ่นดินโลก

4คนเหล่านี้เป็นคนที่ไม่มีมลทินกับผู้หญิง เพราะว่าพวกเขาเป็นพรหมจารี เป็นพวกที่ติดตามพระเมษโปดกไม่ว่าพระองค์จะเสด็จไปที่ไหน พวกเขาเป็นผู้ที่ได้รับการไถ่แล้วจากมวลมนุษย์เพื่อเป็นผลแรกถวายแด่พระเจ้าและแด่พระเมษโปดก

5และในปากของพวกเขาไม่พบความเท็จ เขาเป็นคนที่ปราศจากตำหนิ

ถ้อยคำของทูตสวรรค์ทั้งสาม

6 แล้วข้าพเจ้าเห็นทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งเหาะไปในท้องฟ้า เพื่อประกาศข่าวประเสริฐนิรันดร์แก่คนทั้งหลายที่อยู่บนแผ่นดินโลก แก่ทุกประชาชาติ ทุกเผ่า ทุกภาษา และทุกชนชาติ

7ท่านประกาศเสียงดังว่า “จงเกรงกลัวพระเจ้า และถวายพระเกียรติแด่พระองค์ เพราะถึงเวลาที่พระองค์จะทรงพิพากษาแล้ว จงนมัสการพระองค์ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์ แผ่นดินโลก ทะเล และบ่อน้ำพุทั้งหลาย”

8ทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งซึ่งเป็นองค์ที่สองตามไปประกาศว่า “บาบิโลนมหานครนั้นพังทลายแล้ว พังทลายแล้ว นครที่ให้ทุกประชาชาติดื่มเหล้าองุ่นแห่งราคะในการล่วงประเวณีของนาง”

9และทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งซึ่งเป็นองค์ที่สามก็ตามไปประกาศด้วยเสียงดังว่า “ถ้าใครบูชาสัตว์ร้ายและรูปของมัน และรับเครื่องหมายของมันไว้ที่หน้าผากหรือที่มือของเขา

10คนนั้นจะต้องดื่มเหล้าองุ่นแห่งความกริ้วของพระเจ้าที่เทลงในถ้วยแห่งพระพิโรธของพระองค์โดยไม่เจือปนสิ่งใด และเขาจะถูกทรมานด้วยไฟและกำมะถัน ต่อหน้าบรรดาทูตสวรรค์บริสุทธิ์และเฉพาะพระพักตร์พระเมษโปดก

11และควันแห่งการทรมานของเขาจะพลุ่งขึ้นตลอดไปเป็นนิตย์ พวกที่บูชาสัตว์ร้ายและรูปของมัน และใครที่รับเครื่องหมายซึ่งเป็นชื่อของมัน จะไม่ได้หยุดพักเลยทั้งกลางวันและกลางคืน”

12นี่แหละคือความทรหดอดทนที่พวกธรรมิกชนจะต้องมี คือพวกที่ถือรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และจงรักภักดีต่อพระเยซู

13และข้าพเจ้าได้ยินเสียงจากสวรรค์กล่าวว่า “จงเขียนไว้เถิดว่า ตั้งแต่นี้ไป คนทั้งหลายที่ตายในองค์พระผู้เป็นเจ้าก็เป็นสุข” และพระวิญญาณตรัสว่า “จริงอย่างนั้น พวกเขาจะได้หยุดพักจากการตรากตรำของเขา เพราะการงานที่พวกเขาได้ทำนั้นจะติดตามเขาไป”

การเก็บเกี่ยวแผ่นดินโลก

14และข้าพเจ้าเห็น นี่แน่ะ มีเมฆสีขาว และผู้หนึ่งประทับอยู่บนเมฆนั้นเหมือนบุตรมนุษย์ มีมงกุฎทองคำอยู่บนพระเศียร และมีเคียวอันคมกริบอยู่ในพระหัตถ์

15และมีทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งออกมาจากพระวิหาร ร้องทูลพระองค์ผู้ประทับอยู่บนเมฆนั้นด้วยเสียงดังว่า “จงใช้เคียวของพระองค์เก็บเกี่ยวเถิด เพราะถึงเวลาเกี่ยวแล้ว เพราะว่าผลที่ต้องเก็บเกี่ยวบนแผ่นดินโลกสุกงอมแล้ว” 16และพระองค์ผู้ประทับอยู่บนเมฆ ก็ทรงตวัดเคียวไปบนแผ่นดินโลก และแผ่นดินโลกก็ถูกเก็บเกี่ยว

17และทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งก็ออกมาจากพระวิหารในสวรรค์ และท่านก็มีเคียวอันคมกริบเช่นกัน 18แล้วทูตสวรรค์อีกองค์หนึ่งผู้มีฤทธิ์เหนือไฟก็ออกมาจากแท่นบูชา และร้องเสียงดังบอกทูตสวรรค์ที่มีเคียวคมกริบว่า “จงใช้เคียวคมกริบของท่านเก็บรวบรวมพวงองุ่นจากเถาองุ่นของแผ่นดินโลก เพราะผลองุ่นนั้นสุกแล้ว” 19ทูตสวรรค์นั้นก็ตวัดเคียวไปบนแผ่นดินโลก และเก็บรวบรวมเถาองุ่นของแผ่นดินโลก และเทลงไปในบ่อย่ำองุ่นใหญ่แห่งความกริ้วของพระเจ้า 20บ่อย่ำองุ่นก็ถูกย่ำภายนอกเมือง และโลหิตไหลออกจากบ่อย่ำองุ่นนั้น สูงถึงบังเหียนม้าและไหลไปไกลประมาณสามร้อยกิโลเมตร

โลกทั้งใบเป็นทอง ก็ถมความอยากไม่เต็ม

 

“โลกทั้งใบเป็นทอง ก็ถมความอยากไม่เต็ม”  

บทเรียนชีวิตจากหมอผู้เคยมีทุกอย่าง ก่อนเลือกวางทุกอย่างเพื่อค้นหาคำว่า “พอ”

 จาก “หมอเกียรตินิยมอันดับ 1” สู่ “พระมหากีรติ”

เมื่อคนที่เคยมีเกือบทุกอย่าง เลือกถามตัวเองว่า… #ชีวิตต้องการอะไรกันแน่

“ต่อให้เนรมิตโลกทั้งใบให้เป็นทองคำ ก็ไม่สามารถถมความอยากของคนให้เต็มได้”

ประโยคสั้น ๆ นี้ ฟังดูเหมือน #คำสอนธรรมดา หากออกจากปากคนที่ไม่เคยมีทรัพย์สิน ชื่อเสียง หรือความสำเร็จทางโลกมากนัก แต่เมื่อประโยคเดียวกันถูกอธิบาย โดยผู้ที่เคยเดินมาถึงจุดสูงของ #เส้นทางวิชาชีพแพทย์ ผ่านการเรียนแพทย์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย #จบเกียรตินิยมอันดับ1 และไปต่อยอดด้านกุมารเวชศาสตร์และต่อมไร้ท่อเด็กในสหรัฐอเมริกา ความหมายของคำว่า “ความพอ” กลับชวนให้หยุดคิดมากขึ้น

บุคคลที่ถูกพูดถึงคือ #พระมหากีรติ ธีรปัญโญ หรือ “#พระอาจารย์ต้น” อดีตนายแพทย์กีรติ ศรีวัฒนา ปัจจุบันเป็น #พระในสายวัดป่า และมีข้อมูลเผยแพร่ว่าท่านจำพรรษาและทำงานด้านธรรมะที่ #วัดป่าสว่างบุญ หรือ #วัดป่าบุญล้อม อำเภอสว่างวีระวงศ์ #จังหวัดอุบลราชธานี

แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าคำว่า “หมอเก่งที่หันมาบวช” คือ เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังการเปลี่ยนเส้นทางชีวิต

เพราะเรื่องราวของท่านไม่ได้เริ่มต้นจากการล้มเหลว

ไม่ได้เริ่มจากธุรกิจพัง

ไม่ได้เริ่มจากความผิดหวังในชีวิต

แต่เริ่มต้นจากการได้พบพระธรรมระหว่างอยู่ต่างประเทศ และจาก “รถคันหนึ่ง” ที่ท่านเคยช่วยขับถวายพระอาจารย์ชยสาโร

และนั่นอาจเป็นบทเรียนสำคัญที่สุดว่า บางครั้งจุดเปลี่ยนชีวิตไม่ได้มาในวันที่ชีวิตพัง แต่อาจมาในวันที่ชีวิตกำลังไปได้ดี เพียงแต่เราเริ่มมองเห็นว่า สิ่งที่กำลังไล่ตามอยู่นั้นอาจไม่ใช่คำตอบสุดท้ายของชีวิต

1 : เด็กคนหนึ่งที่เดินมาถึงยอดของความสำเร็จ

พระมหากีรติ ธีรปัญโญ มีชื่อเดิมว่า "นพ.กีรติ ศรีวัฒนา" เกิด พ.ศ. 2510 ที่อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี

เส้นทางการศึกษาของท่านโดดเด่นตั้งแต่เด็ก ผ่านโรงเรียนสาธิตจุฬาฯ โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ก่อนเข้าสู่คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ข้อมูลประวัติที่เผยแพร่โดยแหล่งข้อมูลด้านพระพุทธศาสนาระบุว่า ท่านสำเร็จแพทยศาสตร์บัณฑิต เกียรตินิยมอันดับ 1 ในปี 2533

จากนั้นยังเดินทางไปสหรัฐอเมริกาเพื่อศึกษาต่อ

ได้รับ American Board of Pediatrics จาก Children’s Hospital of Michigan ในปี 2537 พร้อมผลงานวิจัยเกี่ยวกับการตรวจคัดกรองเด็กที่ได้รับพิษจากสารตะกั่ว

ต่อมายังศึกษาต่อด้าน Pediatric Endocrinology ที่ Children’s Hospital Medical Center เมือง Cincinnati รัฐ Ohio และสำเร็จในปี 2540 โดยศึกษาประเด็นเกี่ยวกับยีนในผู้ป่วย diabetes insipidus และฮอร์โมน vasopressin

พูดง่าย ๆ คือ ท่านไม่ได้เดินออกจากเส้นทางแพทย์เพราะไปไม่ถึง

แต่กลับเดินออกมา หลังจากไปถึงจุดที่คนจำนวนมากอยากไปให้ถึง

“ความสำเร็จไม่เท่ากับความสุข”

2 : จาก “หมอ” สู่การพบคำถามที่ใหญ่กว่าวิชาชีพ

หลังกลับประเทศไทย ท่านทำงานด้านการแพทย์และเกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก่อนที่เส้นทางชีวิตจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป

จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในช่วงที่ท่านอยู่สหรัฐอเมริกา

มีข้อมูลจากประวัติที่เผยแพร่โดย #มูลนิธิกัลยาณธรรม และสื่อด้านธรรมะว่า ท่านมีโอกาสพบ  #พระอาจารย์ชยสาโร ซึ่งขณะนั้นนำการปฏิบัติธรรมให้กลุ่มนักเรียนไทยในสหรัฐฯ และท่านได้รับการขอให้ช่วยขับรถถวายพระอาจารย์

จากหน้าที่เล็ก ๆ อย่าง “คนขับรถ”

กลับกลายเป็นประตูสู่ประสบการณ์ที่เปลี่ยนมุมมองชีวิต

นี่คือจุดที่น่าสนใจมาก

เพราะเราอาจคิดว่า การเปลี่ยนชีวิตครั้งใหญ่ต้องเกิดจากเหตุการณ์ใหญ่

แต่บางครั้งมันอาจเกิดจากการนั่งอยู่ในรถ ฟังคำพูดของใครบางคน แล้วกลับมาถามตัวเองว่า

“ชีวิตที่กำลังสร้างอยู่นี้ เรากำลังสร้างไปเพื่ออะไร?”

3 : ไม่ได้หนีความล้มเหลว แต่กำลังค้นหาความหมาย

มีข้อมูลบางกระแสในโลกออนไลน์ระบุว่าท่านอุปสมบทในปี 2548 แต่ประวัติจากแหล่งข้อมูลด้านพระพุทธศาสนาหลายแห่งระบุชัดเจนว่า ท่านอุปสมบทในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2541 ที่ #วัดหนองป่าพง โดยมี #พระราชภาวนาวิกรม หรือ #หลวงพ่อเลี่ยม ฐิตธมฺโม เป็นพระอุปัชฌาย์ และพระอาจารย์ชยสาโร เป็นพระกรรมวาจาจารย์

 ท่านเลือกเข้าสู่ชีวิตสมณะตั้งแต่ ปี 2541

และนับถึงปัจจุบันก็ผ่านเส้นทางในสมณเพศมายาวนานกว่าสองทศวรรษ

หลังจากนั้นท่านฝึกอบรมที่วัดป่านานาชาติประมาณ 5 ปี และมีประสบการณ์ทำหน้าที่พระธรรมทูตในสหรัฐอเมริกาและนิวซีแลนด์ รวมทั้งทำงานด้านการศึกษาและแปลพระธรรม

นี่จึงไม่ใช่เรื่องของคนที่ “เบื่ออาชีพหมอแล้วไปบวช”

แต่เป็นเรื่องของคนที่ เปลี่ยนคำถามของชีวิต

จาก ...“ฉันจะไปได้ไกลแค่ไหน?”

เป็น...“สุดท้ายแล้ว ฉันกำลังจะไปที่ไหน?”

4 : “โลกพร่องอยู่เป็นนิตย์ ไม่รู้จักอิ่ม เป็นทาสแห่งตัณหา”

หัวใจสำคัญของเรื่องนี้อยู่ที่หลักธรรมเรื่อง ตัณหา

มีการเผยแพร่คำอธิบายของพระมหากีรติว่า หนึ่งในพระสูตรที่ท่านชื่นชอบคือ รัฏฐปาลสูตร ซึ่งกล่าวถึงเหตุผลของการออกบวชและสภาพของโลกที่ “พร่องอยู่เป็นนิตย์ ไม่รู้จักอิ่ม เป็นทาสแห่งตัณหา”

เมื่อกลับไปดูพระไตรปิฎก จะพบว่ารัฏฐปาลสูตรมีใจความสำคัญเกี่ยวกับ ความไม่เที่ยงของโลก ความไม่มีสิ่งใดเป็นของเราอย่างแท้จริง และความไม่รู้จักพอของตัณหา

นี่เองคือที่มาของแนวคิดที่ว่า...ต่อให้โลกทั้งใบกลายเป็นทองคำ ก็ยังไม่สามารถตอบสนองความอยากของมนุษย์ได้

เพราะปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่า ...“เรามีไม่พอ”

แต่บางครั้งปัญหาอยู่ที่ ..“ใจของเราไม่เคยรู้จักคำว่าพอ”

5 : เงินมากขึ้น แต่ความอยากก็เดินตามมา

ลองมองชีวิตคนธรรมดา

เงินเดือน 20,000 บาท อาจคิดว่า “ถ้าได้ 40,000 ชีวิตคงสบาย”

เมื่อได้ 40,000 ก็คิดว่า “ถ้าได้ 60,000 ก็คงดี”

เมื่อได้ 60,000 ก็อาจเริ่มคิดถึงบ้านหลังใหญ่กว่า รถที่ดีกว่า เงินเก็บที่มากกว่า

เมื่อมีบ้านแล้วก็อยากมีอีกหลัง

มีรถแล้วก็อยากได้รถที่ดีกว่า

มีเงินล้านก็อยากมี 10 ล้าน

มี 10 ล้านก็เริ่มคิดถึง 100 ล้าน

และเมื่อมี 100 ล้าน คำถามอาจไม่ใช่ “พอหรือยัง?”

แต่กลายเป็น ...“ทำอย่างไรจึงจะมีมากกว่านี้?”

นี่ไม่ได้หมายความว่า การมีเงินหรือการประสบความสำเร็จเป็นสิ่งผิด

พระพุทธศาสนาไม่ได้สอนให้ทุกคนต้องทิ้งงาน ทิ้งครอบครัว หรือทิ้งทรัพย์สิน

แต่กำลังชวนให้ถามว่า

เราเป็นเจ้าของทรัพย์ หรือทรัพย์กำลังเป็นเจ้าของเรา?

นี่คือความแตกต่างระหว่าง “มี” กับ “ถูกความอยากครอบงำ”

6 : หมอรักษาร่างกาย แต่ธรรมะถามถึงความทุกข์ของใจ

ประสบการณ์ในฐานะแพทย์ทำให้เรื่องนี้ยิ่งน่าคิด แพทย์สามารถรักษาโรคจำนวนมากได้

ยาอาจลดความเจ็บปวด การผ่าตัดอาจช่วยยืดชีวิต

เทคโนโลยีทางการแพทย์ช่วยให้มนุษย์มีคุณภาพชีวิตดีขึ้น

แต่ยังมีคำถามอีกประเภทหนึ่งที่ #วิทยาศาสตร์การแพทย์ไม่สามารถตอบแทนธรรมะ ได้ทั้งหมด

คือ “เมื่อรู้ว่าต้องแก่ ต้องเจ็บ และต้องตาย เราจะอยู่กับความจริงเหล่านี้อย่างไร?”

เพราะคนเราไม่ได้กลัวเพียงความเจ็บป่วย

เรากลัวการสูญเสีย

กลัวความตาย

กลัวการพลัดพราก

กลัวสิ่งที่ควบคุมไม่ได้

และบางครั้ง แม้ร่างกายจะได้รับการรักษา แต่ใจก็ยังทุกข์

ตรงนี้เองที่ #พระพุทธศาสนา พยายามชี้กลับมาที่ #ต้นเหตุของความทุกข์ คือ #การทำความเข้าใจ #ความยึดมั่น #ความอยาก และ #การปรุงแต่งของจิต

. “รักษาร่างกายได้ แต่อย่าลืมรักษาใจ”

ทฤษฎีความน่าจะเป็นหรืออำนาจบางอย่างที่วิทยาศาสตร์ยังเข้าไม่ถึง

 

กระสุนปริศนาเจาะเข้ากลางหน้าอกของเด็กชายวัย 9 ขวบ ทว่าเขากลับเดินออกจากโรงพยาบาลได้เองภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง

ท่ามกลางเสียงพลุฉลองคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ในเมืองลัส ตาลิทัส ประเทศอาร์เจนตินา เมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2020 ครอบครัวของหนูน้อย 'ติเซียโน' กำลังรวมตัวกันอย่างมีความสุขที่หน้าบ้าน แต่แล้วความรื่นเริงกลับถูกขัดจังหวะด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบที่
รุนแรงบริเวณทรวงอก ติเซียโนทรุดตัวลงท่ามกลางความตกใจของญาติพี่น้องที่พบว่ามีรูกระสุนปรากฏอยู่บนเสื้อของเขา

เมื่อเจ้าหน้าที่เร่งนำตัวเขาส่งโรงพยาบาลเด็กเบบี้ เจซัส แพทย์กลับต้องประหลาดใจกับสิ่งที่พบ ผลการตรวจร่างกายยืนยันว่ากระสุนที่ควรจะปลิดชีวิตเด็กชายกลับสร้างเพียงบาดแผลตื้นๆ ที่ผิวหนังเท่านั้น ไม่มีอวัยวะภายในส่วนใดได้รับความเสียหาย แม้หัวกระสุนจะพุ่งเข้าหาตำแหน่งหัวใจโดยตรง

คำตอบของเรื่องเหลือเชื่อนี้ปรากฏขึ้นเมื่อครอบครัวตรวจสอบสิ่งที่ติเซียโนสวมใส่ในคืนนั้น บนคอของเขามีสร้อยคอพร้อมจี้ไม้กางเขนโลหะขนาดเล็กซึ่งเป็นของขวัญจากผู้เป็นพ่อ สภาพของมันมีรูกลวงโบ๋อยู่ตรงใจกลางพอดี แรงปะทะจากกระสุนถูกดูดซับด้วยแผ่นโลหะขนาดไม่กี่เซนติเมตร ส่งผลให้วิถีกระสุนหยุดชะงักลงก่อนที่จะเจาะทะลุเข้าสู่ช่องอก

ภาพถ่ายของจี้ไม้กางเขนที่มีรูพรุนถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกโดยนักข่าวท้องถิ่น โฮเซ โรเมโร ซิลวา ท่ามกลางการวิเคราะห์ทางฟิสิกส์ถึงแรงส่งของกระสุนวิถีโค้งที่อาจลดลงตามระยะทาง แต่สำหรับผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ ไม่มีคำอธิบายใดจะชัดเจนไปกว่าความบังเอิญที่แม่นยำจนน่าขนลุก

อะไรคือโอกาสที่กระสุนสุ่มวิถีจะพุ่งตรงเข้าหาวัตถุโลหะขนาดจิ๋วบนหน้าอกเด็กคนหนึ่งในวินาทีนั้นพอดี ทฤษฎีความน่าจะเป็นหรืออำนาจบางอย่างที่วิทยาศาสตร์ยังเข้าไม่ถึง คุณคิดว่าเรื่องนี้คือโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ หรือเป็นเพียงความบังเอิญที่เหลือเชื่อที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์อาชญากรรม